Rozetler Parlar, Vicdanlar Kararırsa: UGK, Verilmeyen Akreditasyonlar ve "Tanışma" Tiyatrosu!

ANKARA / 19 EYLÜL 2026 — Basın meslek örgütlerinin temel varlık sebebi; sahadaki gazetecinin hakkını korumak, dayanışmayı büyütmek ve mesleki onuru her türlü bürokratik engelin üstünde tutmaktır. Ancak bugün gelinen noktada, adı Uluslararası Gazeteciler Konfederasyonu (UGK) olan yapıların pratikleri, bu idealin fersah fersah uzağında kalındığını net bir şekilde ortaya koymaktadır.

Sahadaki Alın Teri Kulelerin Gölgesinde Eziliyor

Görkemli salonlarda kurulan sahte düzen, şatolu vizyonlar ve ışıltılı logolar; sahanın tozunu yutan, binbir emekle haber peşinde koşan gerçek gazetecilerin yaşadığı mağduriyetleri gizlemeye yetmiyor. "Tanışma" adı altında düzenlenen süslü toplantılar, mesleğin kronik sorunlarına çözüm üretmekten ziyade kurumsal samimiyetsizliğin ve derin duyarsızlığın tescillendiği birer vitrin şovuna dönüşmüş durumdadır.

Akreditasyon Engeli ve Genel Başkanların Utanç Verici Sessizliği

Sahada gece gündüz demeden mikrofon tutan, engel tanımadan mesleğini icra etmeye çalışan bağımsız ve engelli gazetecilerin akreditasyon kartları bürokratik duvarlara takılırken; kapıların yüzlerine kapanması karşısında meslek örgütlerinin sergilediği tutum ibret vericidir:

• Sözde Özgürlük Savunuculuğu: Kürsülerde "basın özgürlüğü" naraları atan genel başkanlar, iş sahadaki meslektaşın somut sorununu çözmeye geldiğinde adeta sırra kadem basmaktadır.

• Cevapsız Çağrılar: Mesajlar okunmamakta, telefonlar açılmamakta, en temel hak arayışları dahi derin bir vurdumduymazlıkla yanıtsız bırakılmaktadır.

• Koltuk İkbalciliği: Mesleki sorumluluk alması gerekenler, iş icraata geldiğinde koltuklarının arkasına gizlenmeyi tercih etmektedir.

"Kıdemli" Ağabeylerin Boş El Sallamaları

Bu adaletsizlik ve liyakatsizlik tablosunu daha da acı kılan unsur ise "kıdemli" unvanıyla ortalıkta dolaşan gazeteci büyüklerinin takındığı pasif tutumdur. Hak arayan meslektaşları yardım istemek için kapılarını çaldığında alınan karşılık; yalnızca kafa sallamalar, kibar ama bomboş geçiştirmelerden ibarettir. "Benim keyfî düzenim bozulmasın" kaygısıyla hareket eden bu sessiz çoğunluk, mesleki çürümeye çanak tutmaktadır.

BÖLGE VE SEKTÖR ANALİZİ: PLASTİK KARTLAR DEĞİL, ONURLU DURUŞ!

Süslü afişlerin, parlak logoların ve yüksek kürsülerin arkasında duranların yüreğinde dayanışma ruhu yoksa, o konfederasyonların da temsil makamlarının da hiçbir kıymeti harbiyesi kalmamıştır. Gazetecilik, boyna asılan bir plastik akreditasyon kartından ibaret değildir; sahada engellere rağmen "ben de varım" diyebilmektir. Sahadan ve gerçeklikten kopuk bu feodal yapılar, basının sorunlarına çare olmak bir yana, bizzat sorunun kaynağı haline gelmiştir.